കടുകവരാതം



ഉച്ചിയിൽ ഉച്ചവെയിൽ തളം കെട്ടിയപ്പോൾ അയാൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. മണ്ഡരി വിളഞ്ഞു കിടക്കുന്ന തെങ്ങിൻതോപ്പും വെയിൽ തിളച്ചുപൊങ്ങുന്ന പൊയ്യാനിക്കാരുടെ പറമ്പും കടന്ന് പനമൂട്ടിൽമുത്തിക്കാവിന്റെ മുറ്റത്തെത്തി.
നട്ടുച്ചയായിരുന്നതിനാൽ ഭക്തരുടെ ബാധയിൽ നിന്ന് മുക്തയായിരുന്നു മുത്തിയമ്മ. തന്നെ ചുറ്റും നിന്ന് ആക്രമിക്കുന്ന ചുട്ട ചൂടിനെ പനയോലകൊണ്ട് പറപ്പിച്ച് മുത്തിയമ്മ മുറ്റത്ത് കുത്തിയിരിപ്പുണ്ട്. അയാൾ നിർഭക്തമായ ഒരു പുഞ്ചിരി ആ ദൈവത്തായയ്ക്ക് നൽകിയിട്ട് ശ്രീഘ്രനായി മുറ്റം വെടിഞ്ഞു. മുത്തിയമ്മ ആ പുഞ്ചിരി കണ്ടില്ല. കഴുത്തുയർത്തി തിളച്ചു തുള്ളുന്ന സൂര്യനെ നോക്കി മുറ്റനൊരു തെറി തെറ്റിക്കുകയായിരു മുത്തിയപ്പോൾ.
അയാൾ കശുവണ്ടിപ്പാറ ലക്ഷമാക്കി കുതിച്ചു. തലച്ചോറ് വെന്ത് കുഴഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണം. ചെവികളിൽ നിന്ന് ചൂടുകാറ്റ് പ്രവഹിക്കുന്നു. താനൊരു ആവിയെഞ്ചിനുള്ള വണ്ടിയായി അയാൾക്ക് തോന്നി. ആ തോന്നലിനെ മാനിക്കാനെന്നവണ്ണം ചൂളം വിളിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ ഒരു പാച്ചില് പാഞ്ഞു. മണ്ണ് കനലായി മാറിയെന്ന പാദങ്ങളുടെ അറിയിപ്പ് ചെവി കടന്ന് വെന്തു കുഴഞ്ഞ തലച്ചോറിൽ തറഞ്ഞു.
പുല്ലാനിക്കാട്ടെ പറമ്പിൽ നിന്നിരുന്ന മരങ്ങളൊക്കെ തങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ഇലക്കുത്തുങ്ങളെ ഓർത്ത് കരയുന്നത് പാച്ചിലിനിടയിലും അയാൾ കണ്ടു. അയാളുടെ ചങ്കിൻകൂട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു കരയൻ കിളി സങ്കടച്ചിറകടിച്ച് തൊണ്ട പൊട്ടിച്ച് പറന്നു പോയി.
ആഞ്ഞിലിക്കുട്ടാ കരയരുതേ,
അത്തിക്കുഞ്ഞേ കരയരുതേ
മരോട്ടിമോനേ കരയരുതേ
പ്ലാവിൻമുത്തേ കരയരുതേ
ഇലഞ്ഞിക്കുട്ടീ കരയരുതേ
പൊങ്ങല്യപ്പെണ്ണേ കരയരുതേ
തേന്മാവിൻചക്കരേ കരയരുതേ...
എന്നൊക്കെയാശ്വസിപ്പിച്ച് ഓരോ മരത്തിനെയും തലോടിക്കൊണ്ട് അയാൾ ഓടി. കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞ നീര് ആവിയായി പറന്നു. ഉഷ്ണം കവിളുകളിലൂടെയുള്ള ഒഴുക്കിനെ വരെ വറ്റിക്കുന്നല്ലോയെന്നോർത്ത് അയാൾ ഉറക്കെയുറക്കെ അലറി. കണ്ണുനീരാവി കരിമേഘമായി ഉരുണ്ടുകൂടി വടക്കോട്ട് നീങ്ങി. അയാൾ പടിഞ്ഞാറോട്ടോടി കശുവണ്ടിപ്പാറയുടെ തുഞ്ചത്ത് കയറി ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. പാറ ഒരു തീക്കട്ട പോലെയായിരുന്നു. ചന്തി വെന്തത് വകവയ്ക്കാതെ അയാൾ അവിടെ അമർന്നിരുന്നു. ചുറ്റും കണ്ണെത്താത്ത ദൂരം കനൽ. ഉഷ്ണം തിരയിളക്കുന്ന കനൽ. ചുട്ടുപഴുത്ത മൺകടൽ. അതിൽ നങ്കൂരം ഇട്ടു നിർത്തിയിരിക്കുന്ന കപ്പലുകളെപ്പോലെ പടുകൂറ്റൻ കോൺക്രീറ്റ് കെട്ടിടങ്ങൾ. ജീവനുള്ള ഒരു ഭീകരമൃഗത്തെപ്പോലെ അത് സദാ മുരണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
പഞ്ചാഗ്നി മധ്യേയെന്നപോലെ അയാൾ പാറപ്പുറത്തിരുന്ന് അറബിയിലും സംസ്കൃതത്തിലും ലത്തീനിലും മാറി മാറി മുദ്രാവാക്യം മുഴക്കി. അപ്പോൾ ഉർവ്വശി രംഭ തിലോത്തമമാർ, മറ്റ് അപ്സര കന്യകകൾ, മാലാഖമാർ, ഹൂറികൾ - ഈ വിധം സ്വർഗസ്ഥമായ സ്ത്രീ വൈവിധ്യങ്ങൾ ഒരു ആഡംബര മേഘത്തിൽ അവിടേക്ക് വന്നിറങ്ങി. രംഭ ഓടി വന്ന് അയാളുടെ കീഴ്ചുണ്ടിൽ തന്റെ നാവിൻ തുമ്പുകൊണ്ട് ഒരു ഹലോ കുറിച്ചു. അയാൾ രംഭയുടെ മേൽചുണ്ടിൽ പ്രത്യുചാരമായി മറുഹലോ നാവിൻ തുമ്പാൽ തീർത്തു. പിന്നാലെ സകലമാന ഹൂറികളും അതാവർത്തിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും അയാളുടെ അധരങ്ങൾ ഇഹമുഖവാസം വെടിഞ്ഞിരുന്നു. അധരശൂന്യനായിക്കൊണ്ട് അയാൾ ആലോചിച്ചു, ഇവൾകൾ അത്രയും വാത്സ്യായന ഗുരുക്കളുടെ സ്കൂൾ ഓഫ് നേരമ്പോക്കിൽ നിന്ന് അഭ്യാസം സിദ്ധിച്ചവരത്രെ! വമ്പത്തികൾ!
- തിലൂ, നിങ്ങളുടെ ബോസുമാർ വരാൻ വൈകുമോ? ആവശാലാണ് അവറ്റകളുടെ വരവെങ്കിൽ ഉച്ചച്ചൂടും അസംഖ്യം വരുന്ന ഈ 'ഹോട്ട്' ഹൂറികളും നമ്മെ ഭക്ഷിക്കാനിടയുണ്ടെന്ന സന്ദേഹം ഉള്ളിൽ ഉദ്ധാരണം പ്രാപിക്കുന്നുണ്ട് തിലൂ...
അയാൾ തിലോത്തമയുടെ ചെവിയിൽ മറ്റാരും കാണാതെ നാവിൻ തുമ്പു കൊണ്ട് രഹസ്യമിറ്റിച്ചു.
തിലോത്തമ്മ അയാളുടെ ഇടത് മുലക്കണ്ണിൽ അധരമമർത്തി ഹൃദയത്തോട് മന്ത്രിച്ചു. ദേ, ആകാശത്തേക്ക് നോക്കൂ.. അവരെത്തി. തിലോത്തമയുടെ അധരം കം നാവുവേലയിൽ ത്രസിച്ച മുലക്കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അയാൾ കണ്ടു തൂവെള്ള മേഘക്കാർ കശുവണ്ടിപ്പാറയിൽ ലാൻഡ് ചെയ്യുന്നത്.
ആ മേഘക്കാറിൽ നിന്ന് ആദ്യം ഇറങ്ങിയത് പരമശിവനാണ്. തൊട്ടു പിന്നിൽ കർത്താവ്. അതിനും പിന്നിലായി പടച്ചവൻ...
....
തുടരും..

Comments

ദൈവമേ!!!!!ഞാനിതാ വരുന്നു.
ajith said…
ഇങ്ങനെയായിരുന്നു ആരംഭം. അല്ലേ. ശരി, ഇനി മൂന്നാമത്തെ അങ്കത്തിനു കാണാം
തുടക്കം ഗാംഭീര്യം...
തുടരണം..ഭായിയെ പോലുള്ളവർ
ഇതുപോലെ കലക്കൻ അവതരാ അവതരണങ്ങൾ
എഴുതിയിട്ടാൽ മലയാളത്തിലെ പല ബൂലോകരും വീണ്ടും
പുന:വതരിക്കും കേട്ടോ ഭായ്

Popular posts from this blog

ഒരു പ്രണയം! ബഹുവിധം!!

വേലിക്കകത്ത്, ഒറ്റപ്പെട്ട്...

ഉന്മേഷം തുടിക്കുന്ന ഒരുണർവ്വ്...